zondag 28 februari 2016

Seance - Kevin Valgaeren

Al heel jong was Kevin Valgaeren (Turnhout, 17 december 1979) bezeten door film en literatuur. Hij studeerde Nederlandse en Engelse Taal- en Letterkunde aan de KU Leuven, waarna hij zich specialiseerde in Westerse Literatuur en de Editiewetenschap. Zijn grootste passie echter is de griezelliteratuur. Na zich gevoed te hebben met de (bekende) werken van o.a. Bram Stoker, Anne Rice, Oscar Wilde en Mary Shelley, waagde hij de stap en schreef zijn debuut De Ziener, welke in 2011 werd uitgegeven en prompt de Schaduwprijs won – de prijs voor het beste Nederlandstalige debuut. Een jaar later verscheen Bloedlijn, het vervolg. Seance is Valgaerens derde boek.

Francis Whitman was de naam van de beroemde wetenschapper die geboren werd op 12 januari 1839 en tachtig jaar later, tijdens de namiddag van 4 april 1919, op gruwelijke wijze van ons heenging.” 

Zo lezen we op een van de eerste pagina’s van Seance. Gedurende de rest van het boek volgen we een groot deel van het volwassen leven van Dr. Francis Whitman, chemicus en fysicus. Al jong ontdekt hij een nieuw element – Thallium, nummer 81 in het periodiek systeem – wat hem een behoorlijk aanzien oplevert en flink doet stijgen op de sociale ladder.
Twaalf jaar later raakt Whitmans carrière enigszins in het slop. Behalve de ontdekking van het nieuwe element is er niets noemenswaardigs meer wat hij presteert. Hierdoor belandt hij uiteindelijk in een diepe depressie, die gepaard gaat met onverwachte zenuwaanvallen.
Zijn leven bevindt zich op een dieptepunt als hij gevraagd wordt wetenschappelijk aan te tonen dat een spiritueel medium – Elizabeth Archer – geen oplichter is. De dame in kwestie blijkt tijdens seances de geest op te roepen van een jongedame, die tweehonderd jaar eerder overleed en die het evenbeeld is van genoemd medium, maar nooit samen in één ruimte worden gezien. Dit laatste zou Whitmans werk vrij eenvoudig moeten maken, maar hoe meer hij bij de seances betrokken raakt, hoe dieper hij lijkt weg te zinken in een poel van duistere gebeurtenissen.
En dan valt er een dode…

In zijn eigen stijl, soms in prachtige bewoordingen, vertelt Valgaeren over een wereld waarnaar iedereen nieuwsgierig is, maar tevens angst voor voelt. Wie weet wat er zich tussen hemel en aarde bevindt wat het menselijk oog niet kan aanschouwen? Dr. Francis Whitman is een wetenschapper en staat, net als veel mensen, sceptisch tegenover een leven na de dood. Toch wil hij zien te bewijzen dat geloof en wetenschap hand in hand kunnen gaan. En juist dat fenomeen – het willen weten, liefst met wetenschappelijk bewijs – vinden we terug in het hele boek.
Op een rustige en ingetogen manier schetst Valgaeren het Londen van eind negentiende eeuw, met al zijn gebruiken, tradities en gewoonten, waardoor duidelijk wordt dat hij weet waarover hij schrijft. Plaatsen en straten komen voorbij, waardoor de omgeving gaat leven en je het gevoel hebt zó naar binnen te kunnen lopen in het huis van Dr. Francis Whitman aan 17 Gough Square.
Niet alleen de beschrijvingen zijn levensecht, ook de taal die gehanteerd wordt, doet denken aan de Engelse klassiekers als Dickens en Austen.
Het verhaal zelf lijkt af te stevenen op een voor de hand liggend einde, maar niets is minder waar. Een onverwachte wending zorgt uiteindelijk voor een sublieme afloop, die zowel verrast, alsook wel een beetje schokt, waardoor je na het dichtslaan van het boek beseft dat niet alles hoeft te zijn zoals het lijkt.

Valgaeren heeft met Seance een dijk van een gothic novel geschreven. Het is geen boek dat je even in een middagje uitleest, maar dat hoeft ook niet. Het is namelijk een buitengewoon spannend verhaal, prachtig verteld, waarvoor je het beste de tijd kunt nemen om er ten volle van te genieten.

Linda Jansma


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen